Liesbet Willocx

To have or not to have

2011-05-31T12:12:00.001+02:00

Na een lange rit ben ik tot de vaststelling gekomen dat de topo thuis is blijven liggen, 't is balen! Geen al te grote paniek. Ik had een route in gedachte en het zou me waarschijnlijk genoeg tijd kosten om die route te klimmen.

Het toffe aan Kalmit is, there is life! Het bruist als het ware van de de klimmers en de toeristen. Dit in tegenstelling tot de gebiedjes die ik tot nu toe in de Pfalz en de Eifel bezocht heb.

's Morgensvroeg naar de bakker en hop de'n berg op, Kalmit. Er is een heel mooi muurtje, ideaal om op te warmen. Al gauw wou ik de route "The Cult 7b" proberen. Na enkele pogingen kon ik de reglet goed belasten en stond ik boven. Hmmm en nu???? Plots was mijn doel gerealiseerd en stond ik hulpeloos zonder topo. Het is me wat! Wat vast staat is dat het gebied heel mooie routes heeft onder en rond de zesde graad. Ik heb er tal van prachtige routes geklommen. Maar na een tijdje had ik het wel gehad. Terug naar de auto, alles erin en tijd voor een wandeling en een dutje achteraf.

Helemaal fris en wakker terug naar het gebiedje gewandeld. Het is een aanloop van tien minuutjes. Tot mijn blijdschap waren er meer klimmers gearriveerd en kon ik verschillende topo's raadplegen. Het nadeel is dat je in de buurt van de topo moet blijven en als deze klimmers niet zwaar klimmen... Ahhja, na een dagje terug naar huis! Volgende keer beter en de topo, die steek ik in mijn klimzak! Die zal ik immers nooit vergeten :-)

Kalmit:

Is heel toegankelijk en kindvriendelijk, prachtige rode zandsteen met hier en daar een keitje. Het grootste aan bod aan routes situeert zich onder en rond de zesde graad. Zeker een aanrader samen met Laurezoboulderfels. De omgeving is heel mooi en er is een camping in de buurt. In St-Martin is er een mobilhome parking.

Eifel

2011-05-20T10:41:00.000+02:00

Een weekendje om even tot rust te komen en wat te klimmen. Het wordt een kort bezoekje aan de Glees en Ferschweiler. Ferschweiler is een heel klein gebiedje waar gerust nog enkele boulders kunnen geopend worden. De vraag is natuurlijk of het kuisen is toegestaan.

Het onderstaande filmpje is een opwarmingsroute in Ferschweiler

Volgend weekend ga ik waarschijnlijk naar Kalmit, http://vimeo.com/9102501. Een kort verslag volgt.

Blaarmeersen

2011-05-02T11:08:00.001+02:00

Nog steeds klimmen met pijn in de elleboog. De kracht komt stilaan terug maar het blijft een frustrerend gebeuren.

Zaterdag een bezoekje gebracht aan de Blaarmeersen in Gent. Sinds heel kort staan daar knappe klimrotsen. Iedere rots is uniek in vorm, zowel de voor- als achterkant. Het is een structuur van beton met hier en daar een indoor-greep op. Na drie uur klimmen hebben mijn vingers het wel gehad. De beton heeft een fijne korrel maar er zitten kleine steentjes in waardoor je het kan vergelijken met Val di Mello.

Er is een over aanbod van natuurlijk gecreëerde grepen, waardoor routes bedenken geen enkele zin heeft. Je hebt al snel de "grotere" of "betere" greep vast. Natuurlijk kan je met de nodige discipline harde boulders verzinnen.

De zitstarten zijn aan de hardere kant aangezien de bouwer(ontwerper) van de klimrotsen er vanuit gaat dat je staand start. M.a.w. er zijn geen lage voetgrepen voorzien. Wat een ideale training is voor gebieden als Chironico.

Je kan er zowel in de zon als in de schaduw klimmen. Wat heel aangenaam zal zijn in de zomer.
In het kort, ik zal er af en toe te vinden zijn.

Waar: Blaarmeersen
Parking Oost, helemaal achteraan rechts parkeren
Stap naar het water en neem het padje naar links tot aan de speeltuin.
Op je linkerkant liggen de rotsen

Liesbet numberone Chironico

2011-02-12T20:49:00.000+01:00

Liesbet in 6C boulder nr 21 Le Pavé Ailefroide

2011-02-12T20:48:00.000+01:00

Christmas Womens Open

2011-01-03T21:07:00.001+01:00

De Christmas Womens Open te Sint-Niklaas is een wedstrijd om naar uit te kijken! Steeds met mooie routes en een toffe sfeer. Dit is één van de reden waarom ik mee doen aan wedstrijden. Gezellig babbelen, elkaar aanmoedigen,...

Het bereiken van de Lizard verliep minder vlot dan gehoopt. Eén uur en drie kwartier onderweg! Een accident op de weg en de welgekende vertragingen als gevolg, maar ik was niet de enige.

Dit jaar was er een mooi gifgroen topje en een leuke goodiebag. Wegens het accident ben ik met een uur "retard" gestart. Na de opwarmroutes kwam het serieuzere werk eraan. De rode en oranje routes lukten en dan kwam de uitdaging, een mooie zwarte route. De eerste poging strandde op de crux. Dus, de crux uitwerken, rusten en GO. De motivatie zat goed: "die wil ik, die wil ik". De tweede poging was raak! Wel met een uitschuiver van mijn voet maar toch mooi binnengehaald! 1000 punten! Yoehoe! Terug een hoopje rust, hier en daar wat babbelen, uitwisselen van beta en terug starten.

De tussenstand werd inmiddels geprojecteerd, leuk... Ik was zesde. Deze plaats gaf me nog geen veilig gevoel op de finale, dus wilde ik nog een rode route te toppen. De eerste poging verliep goed, even uitwerken en nog een poging doen.

Het verliep echter helemaal anders.

De eindgreep stond iets te ver waardoor een schuine dynamische sprong nodig was. En ben ik verkeerd op mijn gestrekte arm gevallen.

Knak!! "Oooh shit wa is da?" Even opzij kijken wat het probleem is. "Shit, shit,shit da ziet er nie goe uit!" Mijn arm lag in een rare positie en volgens mijn hersenen lag hij daar niet. Niet dus! Paniek! mijn werk, mijn trainingen,... "ooh das hier nie goe".

Dankzij de zorg van enkele mensen kon ik terug rustig worden en wachten tot de ambulance er was. Eenmaal de ambulance er was wou ik snel naar het ziekenhuis. Niet dus, eerst moest de MUG nog komen om een dokter er bij te hebben. Dan nog twee katheters in mijn hand en hop naar het ziekenhuis.

In het ziekenhuis hebben ze foto's genomen en vastgesteld dat er gelukkig niets gebroken was. De diagnose: elleboogluxatie. In mijn geval was het mijn opperarmbeen die ontwricht was. Tijdens een korte verdoving werd mijn elleboog op zijn plaats getrokken. Met een half open gips en half versuft vertrokken we richting Haaltert.

Een dag of twee later was de uitslag bekend van de wedstrijd en was ik op een mooie derde plaats geëindigd. Maar spijtig genoeg geen finale.

Albarracin & Fontainebleau

2010-05-20T21:39:00.000+02:00

Tijdens de rit naar het zuiden de hele tijd prachtig weer. Eenmaal aangekomen in Albarracin: regen :-( Met als gevolg dat de eerste dag een kennismaking was met het gebied en de pinturas.

Toen de tweede dag aanbrak was er geen houden meer aan. Ik WIL klimmen! Het 7B- dak (n°95) van de BLOK- topo zag er heel uitnodigend uit. Een halve dag de passen uitgewerkt en één poging getrokken. Maar zoals vaak had ik te veel pijlen verschoten in het uitwerken van de boulder. De rest van de dag heb ik besteed aan Rudeboy. Een 7B waar ik heel dichtbij was, telkens steeds dichter en dichter bij de greep, zelfs op! Maar spijtig genoeg besliste het vel van mijn vingers er anders over. De reglet was te scherp! Tegen de avond een 6C in Techos 2 geklommen. Daarna zeulen met 2 crash-pads richting camping.

De camping is goedkoop en proper. Een aanrader. Maar! Plaats je tent niet achteraan aan het hek! In het weekend komen de bewoners van de caravans op bezoek en zij zijn de trotse eigenaar van een hondje genaamd Poebé dat blaf, blaft en blaft. Maar vooral totaal geen zin heeft om te luisteren naar zijn baasje. Op den duur vraag je je af wat er erger is: de hond die blaft of de baas die steeds staat te roepen op de hond. Daarbovenop hebben ze nog een andere hond, Leila en 2 katten aan een leibandje!

Techo Don Pepo is zo'n boulder. Als je hem ziet wil je hem absoluut doen. Het uitwerken van de route was hard labeur. Mijn lichaam voelde aan als een leeggelopen opblaasmatras. Alle fut en kracht eruit. Blijkbaar de dag ervoor te diep gegaan. Toch de boulder nog kunnen toppen.

De volgende dag was een rustdag met een bezoekje aan de Supermercado in Teruel, een prachtig stadje.

De dag erna was het tijd om terug te keren naar m'n dak. Na drie pogingen was het gelukt om toch eenmaal tot de voorlaatste pas te komen! Balen is dat. Maar je weet dat het ZAL lukken. En na een lange pauze lukt het eindelijk. Na de euforie van zo'n boulder heb ik vaak geen zin meer om te klimmen. Daarom heb ik het gebied verder verkent en een 6C in Techos 2 meegenomen.

De dag erna was het plan om in Sol te klimmen maar dat viel letterlijk in het water. Na wat over en weer gepalaber met een Madrideen heb ik mijn boeltje bij elkaar genomen en naar de sector Parking gewandeld. Telkens je de wagen er parkeert zegt er een boulder: "kijk naar mij, kijk naar mij". Het is de eerste boulder die je tegenkomt in deze sector. De boulder was volop gepoft met de vermelding "zoek uw weg". Eenmaal deze gevonden en mezelf mentaal klaargestoomd om uit te klimmen met een kommetje water voor de hand, was deze boulder ook afgewerkt. Er kwamen juist twee Spanjaarden aan met de vraag of die nu klimbaar was (tussen de regenbuien door)? Natuurlijk! Alleen de uitklim is wa nat ;-)

's Avonds beslist om de volgende dag terug te rijden naar Fontainebleau. In Albarracin hadden ze sneeuw voorspelt en da was er nu toch wel over! Unting had het weer van Font door ge-sms't en da zag er véééél beter uit. Op naar font.

Eenmaal aangekomen in Font had ik mijn zinnen gezet op het afwerken van Bleau's Art 7b. Met de hulp van nederlandse supporters en de steun van mijn vriend (heeft de hele tijd bij mij gebleven) heb ik hem kunnen afwerken.

De volgende dag de To-Do lijst bovengehaald en beslist dat Yoga 7a (6c) eraan moest! "Hebben zal ik 'em, hebbe, hebbe". En zo geschiede. Vorig jaar was ik niet sterk genoeg, nu wel!

Als afsluiter van het weekend een bezoekje aan Bouligny gebracht ma da was gene spek voor mijne bek. Het gebiedje Mont Morllion ligt juist tegenover Bouligny en heeft een mooi dakje Abri d'Abattus 6C+ (7A) en een traversé waar ik nog terug voor moet. Het dakje kon ik in de tweede poging afwerken.

De plannen zijn al gesmeed voor het volgende weekend Font! Daarna zal het eventjes wachten worden. Eerst verhuizen.

Top - en zoekweekend @ fontainebleau!

2010-04-26T23:47:00.000+02:00

Is het ene weekend een knaller van formaat dan is het volgende een zoekweekend. Van beide weekends een kort verslagje...

Weekend 1:
Het beloofde vrijdag een zware dag te worden. Eerst werken tot 22u en daarna nog afzakken naar font. Onderweg werd het eventjes spannend, de reserve brandstof op rijden tot nog 2km te rijden is nu niet het beste plan. Tja, aldoende leert men zeker. Eenmaal getankt heb ik vlotjes en zonder stress doorgereden en rond 2u.30 - 3u was ik in Font. De zetels neergelegd en afdwalen naar dromenland waar ik al mijn routes topte ;-)

Het programma voor de volgende dag was reeds gekend: Franchard Isatis : De Brevitate Vitae 7a afwerken en dan naar Coquibus Grandes Vallées : En Dessous de Tout 7a. Beide routes kon ik toppen!

chillen in Grandes Vallées

De volgende dag stond op het programma: Symbiose 7c, Musculor 7a en Fantasia 6c+(7a).
In Symbiose kon ik vlot tot aan de reglet waar je naar de kant moet gaan. Maar daar stopte het voor me. Op bleau.info staat wel een oplossing aangereikt door de Japanner, dus toch nog eens proberen.

Weekend 2:
Aha, de vroege ploeg! Om 14u reeds al doorgereden naar Font. Eventjes een vertraging gehad maar toch rond 18u bij Jules Verne. Zoals steeds is opwarmen niet aan mij besteed en kruip ik direct in de route. Foei! Foei! De passen verder geoptimaliseerd en een eerste poging getrokken. De vordering was goed maar toch nog een verbetering van de voeten aangebracht. Alles tip-top in orde. De zon was helemaal van de boulder en uit het zicht verdwenen. Tijd voor een tweede poging. Vlot tot bij de relatieve rustpas. Daar moest ik plots beslissen of ik wel wilde rusten want ik was niet moe. Door zonder rusten naar de volgende rustpas en boem naar de eindpassen. Soms is het toch vreemd, tijdens de laatste poging gingen de passen als niets en tijdens de andere pogingen was er verzuring alom. Zal ik eruit leren dat ik 's avonds de zware routes moet klimmen? Het weekend was alleszins reeds geslaagd.

De dag erna eventjes naar Drei Zinnen waar die stomme 6C nu nog steeds nie lukt! Ik heb zelfs gezien da ze der 6B van gemaakt hebben! Soit, dan maar op naar Coquibus Auvergne. In dit gebiedje was ik al eens komen kijken met Stijn maar toen lag alles nat. Eventjes heb ik in Monotoit 6C gehangen, wat een zwaar beest. Het is eerder 7A dan 6C zoals de klimmers suggereren. Max van het filmpje is dus beresterk.
Als je verder wandelt kom je op de mooie boeg van Compression Ministérielle 7a+ uit. Mooie passen maar toch niks voor mij. Alles samen genomen en op naar Symbiose om de oplossing van de Japanner te proberen. Als ik later groot en sterk ben lukt mij da wel ;-)
Ennn... terug alles bij elkaar en naar Sabots kwestie van wa kilometers te hebben. In het gebiedje zijn er achteraan enkele traverseé duidelijk omschreven in de on-line topo. Ik was eens benieuwd! Bij Jambes dans l'air: starten bij de rode dot. Waar is die? Na enig speurwerk gevonden! Helemaal verduurt maar zichtbaar. Als je start vanaf de rode dot moet je door het mos klimmen om zo de kant van de boulder te beklimmen. Mmm toch maar iets anders. (Als iemand een andere rode dot op de boulder vindt, laat maar weten.) Voor de laatste keer boeltje bij elkaar en naar de Hippodrome.

Laatste dag:
Als je Bleau's Art ziet op een filmpje ben je direct verkocht. Met Pasen waren we eens gaan kijken naar waar hij juist ligt. De passen in Bleau's Art zijn goed doenbaar, goeie pogingen maar een spotter zou nie slecht zijn. Om door te gaan met je rechterhand naar de kant vindt ik toch ma vies om het alleen te doen. En wie weet kom ik er wel? Deze is voor op de to-do lijst met spotter. Dan heb ik het gebied wat verkend en Le Fantasme de l'Index 7b zag me er wel leuk uit. De techniek zit goed, maar de kracht was op.

Bleau's Art

Het was weer een prima training voor de volgende keer. En met twee crash-pads zeulen is ook een goei training, ma lastig!

Prachtig weekend!

2010-04-12T10:42:00.002+02:00

Wat een verschil met vorig weekend. Twee dagen volop zon en goed gezelschap. De eerste dag met z'n vijven: Bart, Heidi, Kai, Tanguy en mezelf naar Rocher de Canon geweest. Doel: het afwerken van Rocking-Chair 7A. Het heeft me twee echte pogingen gekost waarbij de eerste toch wel wat pijnlijk was. Met de knie tegen de rots gebotst. Het was een herhaling van het oude filmpje, hoe meer kan je balen. Bij de laatste pas ben ik terug uit de route geschoven. Na opnieuw alle moed verzameld (ik wilde liever geen twee keer op dezelfde plaats zeer hebben) te hebben, heb ik een laatste poging ingezet, deze keer lukte het wel! Later hebben Tanguy en ik nog wat rond gedoold in Canon en pogingen ondernomen in compressman 7A. Op het laatste van de dag zijn we nog naar Rocher de Salamandre gaan kijken. Meer bepaald naar Petit Tome. Spijtig maar deze wordt van de todo- lijst geschrapt omdat het een te verre eindpas is.

De volgende dag zijn we naar Rocher de la Reine geweest. Daar wou ik mijn energie in Ramapithéque 6C steken. Er zijn daar steeds zoveel grepen gepoft dat het een zoektocht is naar de lijn van de route. Er lopen namelijk 2 traverses door. Na enig zoekwerk heb ik de juiste lijn voor mij gevonden en uitgeklommen. Daarna kon ik starten met het uitwerken van Jules Verne 7B. Ik heb twee verdienstelijke pogingen eruit geperst en dan was alle kracht op. Er is dus eentje bijgevoegd bij de todo-lijst!

Regen, donder, hagelbui, zon

2010-04-06T20:19:00.000+02:00

En voor het laatste in de rij gaan we! De motivatie zit weer helemaal goed. Toffe bende op maandag, goede pogingen in routes en de rest zal wel volgen. Ik kan alleen zeggen:Font! Font! Font! Volgend weekend ben ik er weer.

Brrrrrr koud in font

2010-03-09T17:49:00.094+01:00

Het was verdomd koud in Font. Zaterdag viel het best wel mee maar zondag! Een stevige bries en rillen van de kou. Jaja, stilaan wordt ik een echte woesie. Ik hoor er al enkele zeggen: " 't is de leeftijd, eenmaal de dertig gepasseerd".

Zaterdag vond de eerste aanraking met de rots plaats in La Roche qui Tourne. Vorige zomer had ik enkele pogingen gedaan in Claquetttes 7a+, deze wou ik dus terug eens testen. Het heeft lang geduurd om terug de juiste bewegingen te vinden. Vorige zomer was de pas naar links te zwaar. Nu was dat geen probleem meer maar was er een lengte probleem. Na vele verwoede pogingen had ik geen oplossing gevonden. Dan maar de aftocht geblazen en op naar de volgende. Dos Fin 7a : hard, mooi, werkbaar en staat nu op mijn to-do list. In de route zit er voor mij een zware campus-pas in die ik nog niet kon wegens de vermoeidheid. Met het verdwijnen van de zonnewarmte verdween ook de motivatie. Op naar een warme plek, goed eten en een lekkere warme douche!

Zondagmorgen ben ik gaan kijken naar Isatis, maar de zon zat niet op de juiste boulders. Inpakken en wegwezen dan maar naar Rocher Fin. Na in verschillende routes de eerste grepen te hebben vastgenomen en bestempeld met "te kou" ben ik afgedwaald naar het lagere gedeelte van Rocher Fin. Daar heb ik een zalig plekje gevonden en de motivatie zat goed (lees warmte). In Ramasse Feuille 6c komt het erop aan de voeten op de juiste plaats te hebben. Eenmaal dit uitgewerkt is het een heel haalbare 6c.

Op naar het volgend Font-weekend, hopelijk wel wat warmer!

Genieten!

2010-02-14T13:42:00.001+01:00

Gisteren heb ik een 3-uur durende verwenning gekregen. Het ging van start met een half uurtje sauna gevolgd door een gelaatsverzorging met gezichtsmassage. Zalig! En als afsluiter een lichaamspakking met daarna een lichaamsmassage! Ingepakt worden in plastiek is toch maar een rare ervaring! En dit allemaal dank zij mijn schoonbroer die de cadeaubon niet meer kon gebruiken. Dank je wel!

Straks breng ik een bezoekje aan Bleau om stilletjes aan de trainingen te hervatten. Er staan enkele mooie nieuwe zwarte routes gebouwd door Ivan. Ik ben er vrijdag al eens ingekropen en het lijken me toffe trainingsroutes. Ideaal om te herstarten.

Met Magali en Unting doe ik binnenkort mee aan de Bleau Open Teams. Op 28 februari zal de strijd gevoerd worden. Wie verslaat Triple X?

Het komt in orde! :-)

2010-01-31T12:52:00.001+01:00

De schouder is stilaan in form aan het komen. Vrijdag heb ik in Bleau in rode en zwarte boulders getraind en het voelde goed aan. Hier en daar zijn er wel bewegingen die nog een pijnscheut geven maar het betert. Nog een weekje krachttraining en komende zaterdag een klein testje met Blok's Lokale Helden. Ik ben benieuwd!

Het super goede nieuws is dat we in mei voor tien dagen naar Albarracin gaan. Vlammen! Ik heb gehoord dat er heel veel dakjes zijn, juist mijn ding. De foto's en de omschrijving in het magazine "BLOK" zien er veel belovend uit en iedereen spreekt er heel positief over. Het ziet er een top gebied uit!

DUST

2010-01-17T17:28:00.002+01:00

Dit jaar ging Dust blauw, zoals de affiche al aan gaf. Het blijft mijn favoriete ontwerp van t-shirt. Geen data, geen overvloed aan sponsor, just DUST Moon. Het concept is gekend. Iedere boulder heeft een vaste waarde, de acht hoogste tellen.

De routes waren mooi maar mijn schouder is er nog niet klaar voor. De beweeglijkheid ervan wordt van dag tot dag beter. Maar het is echter nog te vroeg om er echt kracht op te zetten. Samen met Marjolein en Sandrine heb ik alle dalletjes rond 6c geklommen. De routes die erop volgden waren nog te zwaar voor de schouder. Na de dalletjes, een douche en terug naar huis. Het avontuur was kort maar ik heb mijn t-shirt!

De uitslag, zoals gewoonlijk, ons Magali op één gevolgd door Marianne en Rasjel.

Schouderblessure :-(

2010-01-12T15:51:00.001+01:00

Door een schouderblessure opgelopen in een route van de kwalificatie van Blok Open zal het een weekje verplichte rust worden. Met de nodige verzorging hoop ik zaterdag toch deel te kunnen nemen aan Dust in de Monk. De blessure valt best mee doordat het enkel pijnlijk aanvoelt bij specifieke bewegingen zoals de arm opwaarts brengen en gebogen voor het lichaam brengen. :-(

Blok Open

2010-01-11T16:44:00.000+01:00

Terug een derde plaats verdiend.

Ik kwam net te laat binnen voor de briefing en iedereen was al stevig aan het inklimmen. Het deelnemersveld was groot en sterk! Bij de jongeren mochten 4 jongens en 4 meisjes door naar de finale. Voor de grown-up's waren er ook 8 finale plaatsen te verdelen.

Na menige uurtjes en mooie routes geklommen te hebben viel het oordeel over de finale plaatsen. Bij de vrouwen mochten: Magali, Laura, Ahu en ik door. De strijd bij de mannen ging tussen: Kevin, Gabriel, Tom en Brecht.

De finale boulders waren zoals gewoonlijk hard! De eerste boulder was in de 60° overhang. De tweede in het dakje en hier heb ik mijn tweede plaats weggeven aan Ahu. In de tweede poging moest ik deze getopt hebben. Ik was er heel dicht bij maar was volledig verzuurd. De laatste boulder heeft het verschil gemaakt. Een route op het nieuwe dal waar zowel Magali en ik niet voldoende aan het verre greepje konden om door te gaan. Héél spijtig want hier neemt Ahu haar enige bonus in de eerste poging waardoor zij tweede en ik derde werd. Ik had mijn bonus gehaald in de tweede poging (in route 2).

De uitslag bij de vrouwen: Magali, Ahu, ik en Laura. Bij de mannen ging de overwinning naar Kevin gevolgd door Gabriel en Tom. Op naar de volgende Blok Open want deze editie was geslaagd!

Derde plaats op X-Mas Women

2009-12-28T14:22:00.001+01:00

33 klimsters konden om 11 uur beginnen aan 6 uur klimplezier. De vele routes varieerden van groen tot zwart, voor elk wat wils.
De kwalificatieroutes gingen erg vlot, ik eindigde derde. De zes finalistes waren: Hanne, Fien, Channah, mezelf, Magali en Chloé. De finale routes waren hard! Na meer dan 20 routes geklommen te hebben en met het snelle doorschuifsysteem in de finale is het onmogelijk om het maximale van je kunnen nog te tonen.

De eerste poging in de eerste boulder was goed maar kon beter. In de tweede poging kon ik mijn voet niet op de voettrede zetten en ben anders moeten doorgegaan. Ik topte de boulder en schreeuwde van vreugde.

In de tweede route was er een te zware pas voor mij. Mijn voeten kwamen helemaal los met een te grote zwaai als gevolg. Deze zwaai kon ik niet volledige opvangen.

De voorlaatste route had in het begin een zware verre pas die ik van vermoeidheid niet meer getrokken kreeg. Bij de laatste boulder kon ik een greep niet fixeren. Met mijn TOP in de eerste boulder ben ik knap derdes geworden.

Ik blijf het systeem voor de finales waarbij iedere klimmer 4 minuten krijgt om zijn route uit te werken het beste vinden. Bij het doorschuifsysteem is er te weinig recuperatie mogelijk. Met minder tops als gevolg. En voor de toeschouwers is het leuker om een klimmer in die 4 minuten te zien groeien in zijn route. Het steeds wachten op de volgende klimmer in het doorschuifsysteem is toch ook weer dat niet voor de kijkers. Een poll op Belclimb hierover zou wel eens interessant kunnen zijn.

Sponsors!!!

2009-12-15T12:49:00.001+01:00

Vrijdag kreeg ik van mijn gloednieuwe sponsor een mega doos toegestuurd. Een doos met daarin het prachtige Mad Rock Pad en een schitterend paar Super Loco klimschoentjes.

De vuurdoop van de Mad Rock klimschoenen was in de City Lizard. Door de smalle pasvorm zitten ze me perfect. Het rubber plakt als de beste en door de verstevigingen aan de rand van de zool gaan die stukken langer mee dan andere klimschoenen. Ze passen perfect! Ze zijn super geschikt om in overgang en in dak te klimmen. Kortweg: mega schoenen!

Ik hoop om het nieuwe crash pad nog dit weekend te gaan uitproberen in Font. De Pad kan met zijn velcro's perfect aan een andere crash pad gehangen worden. Hierdoor is er geen risico meer om tussen de twee craspads hard de grond te raken. Na het boulderen kan de pad omgetoverd worden tot een comfortabel en warm stoeltje.

Bedankt Mad Rock!

Spijtig, Spijtig

2009-12-04T10:17:00.000+01:00

Geen Fontainebleau dit weekend, veel te slecht weer. Het reserve programma ziet er als volgt uit. Zaterdag naar Technopolis in Mechelen en zondag naar de What's up in Lille.

Selectiewedstrijd II

2009-12-01T11:04:00.003+01:00

De kortademigheid is onder controle, nu nog de verkoudheid en ik kan er terug 100% voor gaan. Het ging deze wedstrijd al iets soepeler dan bij de vorige. Toen was ik al verzuurd alvorens de laatste grepen te kunnen bereiken. Maar niet geklaagd het komt (hopelijk) in orde tegen 12 december.

De routes waren iets makkelijker dan bij de vorige wedstrijd. Ze waren terug meer dan de moeite waard om er voor te vechten en boven op de top te staan. Dat was zeker het geval voor die 2 pokke routes. Bij de ene was het blindelings slaan naar een greep en hopen dat je hem hebt. Bij de andere was er de pokke uitklim die ik niet meteen onder de knie had. Maar dit jaar kan ik me blijkbaar meer motiveren om ervoor te blijven gaan. En het resultaat mag er wezen. De twee routes na verschillende pogingen toch getopt. En ze hebben mij een mooie tweede plaats opgeleverd.

Het BK bij de vrouwen (en bij de mannen) zal spannend worden. Het zal een ware strijd worden tussen Magali, Chloé en Mathilde en tussen Unting, Kim en mij. Ik zie er al naar uit.

Selectiewedstrijd I

2009-11-23T14:14:00.001+01:00

Een kort berichtje voor de stand van zaken.

Ziek en oververmoeid begon ik aan de wedstrijd. De work-out van een uurtje sloeg ik over. Als er enige punch in mijn lichaam zat, dan hield ik het voor de validaties van de boulders. Een risico dat genomen moest worden. Het werd stelen met de ogen, hoe waren de anderen van plan om de boulders te klimmen?

Met enige verbazing ben ik derde geworden. Hierdoor mag ik meedoen aan het Belgisch kampioenschap. Ik ben benieuwd!

Yoehoe!! een 3de plaats

2009-11-17T12:57:00.003+01:00

Na 7-uur boulderen kwam het spannendste moment van de dag. Mag ik door naar de finales? Ja of nee ...

En.. JA, ik mag door. Yoepi!

In mijn hoofd had ik me al op het derde chavot geplaatst. Maar uiteindelijk werd het een ex aequo met de tweede. Als het een ex aequo is, wordt er gekeken naar het aantal pogingen (zie: IFSC regelment). Zij had haar top in de eerste poging gehaald en ik in de derde. Dus werd ik derde! Ik heb ervoor gevochten en ben er fier op. Weer heb ik iets bijgeleerd. De finale moet geklommen worden vooraleer ik de plaatsen indeel.

Het waren vier boulders in de finale die allen zwaar maar haalbaar waren. Bij de eerste boulder was de voorlaatste greep te ver weg, ik had de punch niet meer voor zo'n zware beweging!

De tweede boulder was een raar ding. Er was een klein misverstand bij mij. Tijdens de uitleg en het inlezen van de boulders werd getoond hoe je moest starten. Blijkbaar was dit meer een 'mocht' start i.p.v. een 'moest' start. Daardoor vond ik pas in de laatste poging de methode. Wat me toch noch de zone-greep opleverde.

De vermoeiendste derde boulder heb ik in de derde poging getopt! Tijdens de eerste poging had ik de voorlaatste greep verkeerd ingeschat en viel eruit. In de laatste poging was ik even in paniek omdat de beweging zo zwaar aanvoelde. Met enig gebrom heb ik er me doorgesleurd. De opluchting was groot bij het bereiken van de top. Volledig verzuurd maar tevreden.

De vierde boulder kwam er véél te snel aan. De derde boulder was te zwaar om enigszins te recuperen voor de vierde boulder. Dit maakte dat ik de module niet voldoende kon fixereren om door te gaan naar de volgende greep.

De kwalificatie routes waren allemaal pareltjes. Een dikke proficiat aan de klimzaal Olypmpia en alle medewerkers. Misschien toch een tip voor volgend jaar: wat denken jullie van topjes of vrouwen t-shirts?

Bleau Open 2009

2009-10-27T11:33:00.002+01:00

Ik was vroeg van de partij. Liefst een uur op voorhand! Tjeu, da zomer- en winteruur! Er was dus heel wat tijd om bij te babbelen met vrienden en naar het relaas van Magali te luisteren. Het topje met spaghetti-bandjes vond ze duidelijk niet zo'n tof initiatief.

Rond 11u startte de wedstrijd en konden we met z'n allen de routes aanvallen. Met mijn vingerblessure was het heel belangrijk om goed op te warmen. Eenmaal de opwarming achter de rug was, kon ik er volledige voor gaan. Dan voelde ik geen pijn meer. Ja, ja rusten is de beste remedie maar daarvoor is er nu geen tijd.

Na de opwarmboulders kwam het echte werk! Vier zware boulders bleven er op het einde over. Het was moeilijk om te beslissen welke boulders ik verder ging uitwerken. De roze boulder in de overhang kon ik aftikken, de andere niet. Er rest dus nog wat trainingswerk na deze wedstrijd om de routes toch nog proberen af te werken.

Ik ben verbazingwekkend tot op de laatste minuut blijven proberen! En dat vind ik een super vooruitgang voor mezelf. Ik hou het normaal nogal snel voor bekeken op een wedstrijd, maar deze keer niet! Lag het aan de mooie, super uitdagende maar toch haalbare routes? Ik weet het niet. Het waren in ieder geval heel mooie routes. Degene die niet meegedaan hebben zouden toch eens moeten afzakken naar Bleau.

Uiteindelijk ben ik gestrand op een mooie zesde stek. Het deelnemersveld was sterk zowel bij de heren als bij de dames. Het was een prachtige wedstrijd! Proficiat Bleau en alle medewerkers!

Whaaa! Font

2009-10-19T22:52:00.000+02:00

's Morgensvroeg vertrokken we richting Font. Alles relax, warme thee mee, héél veel motivatie,... Op naar mijn project! Op de parking kreeg ik nog advies van Stanley over de crux van de route.

Door de kou had ik een langere opwarmingsperiode nodig. Ik dacht dat mijn vingers gewoon niet opgewarmd gingen raken! Ik denk dat de opwarming ruim anderhalf uur in beslag nam. Na de opwarmingsperiode, de try-out periode. Alle passen waren uitvoerbaar en zelfs statischer en beheersder dan bij het eerste bezoekje! Wat een toffe vordering en dit al bij het tweede bezoek. Spijtig genoeg was het vat kracht helemaal leeg als ik bij de crux aankwam. Ik kon de crux wel apart uitvoeren maar zoals Stanley zei: "deze is hard!" Na een paar uur alle passen ingestudeerd te hebben kreeg ik bezoek van enkele vrienden van Bleau, die Plastikman op het oog hadden. Voor mij zat het erop, inpakken en wegwezen. De training voor deze route moet immers in België gebeuren.

Op weg naar de warmte van het F1- hotel bezochten we het mooie stadje Moret-sur-Loing. We hadden veel zin in een pannenkoek en een warme choco. Wat een telleurstelling, wat zijn we toch verwent in België! In ieder dorpje kom je wel een mooi terrasje tegen. Misschien een gat in de markt voor Frankrijk. De chocomelk hadden we gevonden, de pannenkoek niet.

De volgende dag wou ik Rocher Canon bezoeken. Het gedeelte met Levitation was me op één of andere manier steeds ontglipt. We vonden Levitation in het bijzijn van een flashy marsmannetje met groen haar. Je bent blijkbaar nooit te oud om te willen opvallen. Spijtig, we hebben er geen foto van.

Ik heb er een héééél, héééél zwart schaap bij! Ik ben helemaal vanboven uit de route getuimeld! Met een pure adrenaline woede als gevolg. Nog nooit was ik zó kwaad na het eruit dotteren. Mijn vingers tintelden 's avonds nog van ze op de rots te slaan! Ik ben maar wijselijk een wandelingetje gaan maken en heb mijn woede de vrije loop gelaten. Gevloekt, geschopt in het zand en dan eindelijk de rust terug gevonden. Geniet van het filmpje, nogwel dat de camera vaststaat op een statief en niet alles duidelijk kan filmen ;-) Bij de volgende poging was de adrenaline blijkbaar nog steeds aanwezig maar de kracht was net te snel op. Het is blijkbaar niet Levitation maar Rocking-Chair 7A. Van mij mag daar wel een plus staan 7A+. Bon, dit héél zwart schaap moet er zo snel mogelijk aan!

Trainingen officieel gestart

2009-10-16T14:09:00.001+02:00

Het buitenseizoen zit er bijna op omdat mijn vingers niet goed tegen de kou kunnen. Is het ene seizoen gedaan dan staat het volgende voor de deur. Een nieuwe periode van hard trainen is aangebroken. Vorig jaar was ik gestart met krachttraining gericht naar hypertrofie. In deze trainingsperiode wil ik vooral intramusculair trainen en mijn vingerkracht vergroten. De trip van deze zomer heeft me geleerd dat de vingerkracht een klein beetje te kort schoot. Ik heb nog 2 projecten liggen in Chironico, een 7B en 7C, die ik volgende zomer wil afwerken. Het zijn twee routes die heel wat vingerkracht vragen en je kan er nooit te veel hebben ;-) Hier kan je het filmpje zien van Senza Denti 7C.

De eerste motiverende wedstrijd is een feit!

2009-10-12T13:15:00.003+02:00

De afspraak vond plaats in Villeneuve d'Asq tegen Lille. Om 11u gingen de kwalificaties van start. Ik had vlot enkele zwaardere routes uitgeklommen en gewerkt in een route met een niveau hoger. Op een half uur voor het einde dan eindelijk die route geklommen en dit had ik te danken aan Jan. Die me bleef motiveren om ervoor te gaan. Voor mij was dit al de finale. Ik was super blij met deze route.

Na een half uurtje wachten kregen we de uitslag: Muriël, Magali, een Francaise, Unting en ik gingen door naar de finales. De finale routes waren loeihard zowel voor de vrouwen als voor de heren. De heren zaten in het afzonderingsgedeelte met een somber gezicht. De dames daarintegen waren druk de route aan het uitleggen of aan het babbelen.

Er waren 4 finale routes en je kreeg telkens 4 min. tijd om er in te werken. Wat eigenlijk vrij weinig is. Muriël heeft 2 boulders kunnen uitklimmen en Magali 1 boulder en een bonus. De kloof tussen Murïël en Magali wordt steeds kleiner. Voor mij blijft de opdracht om in het kielzog van deze twee te blijven.

De uitslag: Muriël, Magali, Francaise, Liesbet en Unting

Mooi weer vandaag...

2009-10-04T16:10:00.015+02:00

Liefst negen dagen heb ik mooi weer gehad!! (18-09 tot 27-09)

De trip begon niet te schitterend, 2 uur in een verdomde file in de richting van Parijs. Het plan om bij aankomst nog wat te klimmen kon ik dus al vergeten. Ik had met Heidi, Bart en kleine Kai afgesproken op de parking van Isatis, wat de teleurstelling toch heel wat minder hard maakte.

Wie durft, klik er maar eens op!

Spinnen! Deze hangen tegenwoordig overal in het bos. Voor mij zijn het de meest ongewenste beestjes in het bos! Dus als je me al zwaaiend met een stok ziet rond lopen, geen paniek het is voor deze diertjes. En nee, het is niet om ze te doden, maar om de webben weg te doen. Je kan je niet voorstellen hoe ik het bos bij elkaar zou roepen als er eentje per ongeluk op mij zou terecht komen!

Ivan had me aangeraden om Eclipse 7A eens te proberen in Rocher du Potala. Bart vloog erdoor! Voor mij werd het niets, maar het zat erin!

De volgende dag bezochten we Roche aux Oiseaux waar ik La Super -Epingle 7A afwerkte.

Maandag bezocht ik de gebiedjes: Coquibus Long Vaux en La Roche qui Tourne. Het laatste is een mooi winter gebied met enkele knappe routes.

Dinsdag heb ik zitten prullen in verschillende routes.

Mijn Kangoo'tje is ondertussen al goed aangepast aan het bivakeren. Overal zijn er opbergvakjes voor: de slofjes, de pipi-fles, e.t.c. Enkel nog isoleren, verluchtingssysteem en een kastje instaleren en ik ben gesetteld.

Woensdag naar Mare aux Corneille gereden om Climat-Tique 7A+ te bezichtigen. Voor deze route moet je meerdere crach-pads hebben. Daarna nog naar Avon en Isatis. In Isatis dacht ik Le Faux Baquet 7A geklommen te hebben, maar het is niet zo. In de topo staat: "32 wit, instap onder dak, uit zonder zijkant (met traverse onder dak 7b)". Die witte pijl staat knal naar boven dus heb ik deze route geklommen. Blijkt nu dat je de route naar rechts moet laten afbuigen en die linkerkant niet mag nemen. Pfff

Donderdag ben ik terug naar Potala geweest om Eclipse nog eens te proberen. Het was er stil, muistil. Ideaal om rustig het probleem uit- en af te werken. Het is gelukt en ik heb er een filmpje van. MAAR deze route loopt over de twee zijden! En ik was er zo trots op dat ik hem had. Ik dacht dat Ivan had gezegd: "uitklimmen rechts van de eerste zijde over de bult die Bernard Théret vast heeft" (zie foto), blijkt dus niet juist te zijn. Ma soit, het is allemaal een goeie training.

Na Eclipse volgde een tocht door het bos naar Rocher du Generale. Dit vergde wat zoek- en gis werk om het juiste padje tussen de boulders te volgen. De boulders zijn het zoekwerk niet echt waard behalve de 7A plaat.

Vrijdag was normaal rustdag maar op het eind van de dag toch naar Restant du Long Rocher geweest. Het was raar om te zien dat de volledige linkerzijde naast het pad weggemaaid .

Mijn doel:

La Boule assis 7A opnieuw proberen. Ja, was me da een verkeerd gedacht! Mijn voeten slipten constant weg! Nog nooit heb ik dit probleem in deze mate gehad. Eens was het mijn linker- dan de rechtervoet. Als wijselijk besluit ben ik ermee gestopt vooraleer er geen vel meer op mijn vingers hing. Ik heb nochtans nieuwe super Mugen's gekocht waarmee ik op een 7A-plaat mooie bewegingen kon maken. Je zou denken dat deze route geen probleem mocht geven. Ach ja, volgende keer beter met zachtere rubber.

Zaterdag was volledig gewijd aan Pierrot. Toen ik voor het eerst in Marion des Roches kwam was ik opslag verliefd op deze boulder. Het heeft me een dag gekost maar elke beweging zit erin, alleen gaat die keihard worden! Ma hier kunnen we op trainen!

Zondag twee prachtige projecten tegen gekomen. Ik vond dat ze al heéél mooi uitzagen maar het niveau schrikte me toen af. Maar nu: In 1 project had ik alle passen uitgewerkt en toch nog een poging gedaan. En....er is hoop: ik kwam tot aan de voorlaatste zware pas en dit na het uitwerken van de route! Ssst! Het zijn twee 7C's. Ik hoop er één van af te werken tegen maart, april. Het competitie seizoen komt eraan dus dit zal één van mijn laatste bezoekjes geweest zijn. Maar dan... VLAMMEN!

Toch heb ik een dubbel gevoel aan deze o zo toffe, relaxe trip. Is het nu echt nodig om met een laptop rond te lopen zodat je er zeker van zijt dat je de route op de juiste manier hebt geklommen? Dit heb ik nooit ervaren bij het sportklimmen. Ja, misschien wel maar dan zijn het elimenantes.

Allé, toch ben ik verry happy met het vinden van haalbare projecten. d.w.z. geen te verre ondoenbare passen. Ik ben super gemotiveerd om het project af te werken.

Glees afsluiter

2009-09-15T23:16:00.000+02:00

Glees is een klein tof gebiedje maar na twee keer heb je het wel gezien. We zijn in blije verwachting van de Pfalz, als het er van komt.

De eerste dag zijn we van start gegaan in de sector Elefant en Dynamosaurus Rex. De laatste sector is terug door de natuur ingenomen. Spijtig had ik mijn harde borstel niet mee om hem op te kuisen want er liepen volgens de topo mooie routes op. Na de opwarming was het de beurt aan Schattenkabinet 7A+. Een route waar ik eerst niet in gestart raakte. Na enkele pogingen had ik de zitstart onder de knie en was de route getopt. De rest van de dag hebben we het hele gebiedje doorlopen en kwamen we nog eens langs Fangoo 5C,6A. Amaai wat een hard ding! Bij het vorige bezoek was het me niet gelukt om de boulder te toppen wegens te hard! Deze keer heb ik me niet laten doen en Fangoo,Kangoo genekt! Tijdens de pogingen had ik men vinger terug opengehaald, dit betekende het einde van de dag.

De volgende ochtend begon het te miselen, nee toch! Dat hadden ze op de meteo niet voorspeld! Ik wou absoluut nog een paar pogingen in Bleausard trekken. De vorige keer kwam ik tot de constatatie dat men vingers juist te kort waren maar kwam het door geen kracht genoeg of iets anders? Ik wou het checken. Mmm, duidelijk te klein, de enige oplossing = dynamisch doorgaan. Jan had onderstussen ook de boulder geprobeerd en hem getopt! Zijn eerste 6A! Proficiat! Tomme, da kan toch nie, hij die boulder en ik nie! Na enkele sprongen waarbij ik nipt de kant miste is het dan toch gelukt, oef zonder stress naar huis ;-)

De weergoden

2009-09-11T11:49:00.000+02:00

De weergoden zijn me gunstig gezind, zes dagen Font met schitterende condities. Wat wil je nog meer? Schone prestaties natuurlijk!

De aantrekkingskracht van close contact droite 7B was groots, heel groots. De eerste dag meteen er heen. De methode moest herzien worden want het lukte nog niet! En plots is de oplossing er, geen tip maar een heelhook leggen. Telkens opnieuw kon ik de zware pas herhalen maar het niet afwerken. Frustraties die hoog oplopen. Met de nodige pauze van een winkel bezoek wegens een gaatje in de Thermarest is het dan toch gelukt! Opgelucht, super content en met een gaatje in de vinger begeef ik mij naar de overnachtingsplaats.

Met een pijnlijk lichaam van de inspanningen van de vorige dag trek ik naar Usbek 7A+. Verder wat routjes in de buurt geprobeerd maar hoofdzakelijk het rustig gehouden. Als afsluiter stond het afwerken van de La Traversée du Gruyère 7A op het menu. Het is een lange traversée en voor mij met een verre zware pas in. Hopelijk volgt de afwerking van de boulder vlug.

Een dagje rust werd gevuld met een bezoekje aan Parijs, meer dan de moeite waard. Nu we weten hoe en naar waar zullen er nog meerdere trips volgen.

In Bas Cuvier hebben we ons goed voorbereid voor de twee volgende dagen. Persoonlijk hou ik niet zo van dit gebied, het is een wirwar aan routes. Toch heb ik enkele stukjes van 7B in/aan elkaar geknutseld. De afwerking zal wel voor een seizoen later zijn, maar toch.

In Restant du Long Rocher lag er nog een zwart schaapje genaamd Destroy Men 7A Na een paar passen nog eens uit te werken en de nodige rust was het in "de schakosch".

Er bleef nog tijd over om een ander zwart schaapje La Boule 6C+(7A) te bezoeken in Marion des Roches. Beide routes waren al een stuk uitgewerkt samen met Ivan maar spijtig genoeg zonder afwerking.

Als het bewolkt is, is het ideaal om naar Roche aux Sabots te gaan. De aandacht ging naar Le Jeu de Toit 7A . Het ging vrij snel, eens de goede sequentie blijft er enkel het afwerken over. Daarna nog enkele vruchteloze pogingen in Graviton.

Zoals Piet zou zeggen "wat hebben we deze keer geleerd"? Respecteer de nodige rust voor een boulder te toppen. Mijn enthousiasme is soms niet in te tomen en ik blijf maar gaan. Met als gevolg geen afwerking van de boulder. Maar deze keer heb ik me weten te beheersen en kijk eens wat een mooi resultaat! Op naar de volgende keer.

BAZ!

2009-09-03T22:15:00.000+02:00

Kim had me over BAZ! verteld en ik keek er naar uit maar groot was de teleurstelling!. Van in het begin liep het al niet vlot. De inschrijvingen verliepen heel langzaam en dan moest je nog eens in de wachtrij gaan staan om een papiertje af te halen voor de kwalificatie routes. Bij het bekijken van de routes op het kwalificatie papiertje dacht ik, dit komt in orde van 6B tot 7B. De eerste routes verliepen vlot quasi à vue maar dan! Er waren steeds wachttijden en de scheidsrechters hadden geen systeem van papiertjes op volgorde te houden zodat ieder zijn beurt kreeg. Dan was er nog het feit dat er mannen klommen in de vrouwen kwalificatie routes en dat de routes pokke hard (en vooral verre passen) waren. Daar kwam nog bij dat de grepen op regelmatige tijdstippen moesten worden aangedraaid! Na een gesprekje met een gedemotiveerde Magali hield ik het voor bekeken. Magali had maar één 7A kunnen doen en was diep teleurgesteld in de routes. Ik kon geen wedstrijdritme vinden en dat is heel spijtig, die dag heb ik toch wel DRIE routes geklommen. Het hoogtepunt van de dag was lekker gaan eten met m'n vriend.
Hieruit leer ik dat we toch fier mogen zijn op het niveau van de Belgische wedstrijden!
Er zijn drie filmpjes te bekijken op YouTube.

BAZ!

2009-08-28T18:25:00.000+02:00

Morgen de eerste wedstrijd van het seizoen! Ben benieuwd naar het resultaat, het is een sterk deelnemersveld. Verslagje en foto's zullen volgen.

Dagje Ardens boulderen

2009-08-23T09:18:00.000+02:00

Het eerste gebiedje waar ik naar toe rij ligt tegen Couvin. De foto's zien er veelbelovend uit. Na de locatie vrij snel te vinden, zie ik dat er een slot aan het ijzeren hek hangt. Lap! Op naar het volgende gebied dat gelegen is in Nismes.

Aan dit blokje heb ik menige uren gespendeerd. Het is moeilijk om exact te weten welke route waar loopt maar ik heb me geamuseerd. Voor de linker route op de boeg moet ik nog eens terug. De grip op de rots is niet hetzelfde als in Font. Het lukte mij maar niet om mijn tweede hand bij te brengen op de boeg.

Het derde gebiedje is Trou Margritte. 's Avonds naar Pont a Lesse gereden en een slaapplaatsje gezocht. De volgende ochtend heel gemotiveerd om te boulderen in Trou. Je moet het natuurlijk wel eerst vinden. Sms gestuurd om de exacte locatie te vinden. Blijkbaar moet je door de grot om dan aan het eigenlijke gebiedje uit te komen. Dit zal voor de volgende keer zijn. Afgezakt naar Tabir Sarrail, vind ik niet veel soeps vooral pijnlijke gaatjes. Dan maar naar huis.

Zes dagen font, allé 5

2009-08-22T16:11:00.001+02:00

Onder lichte druk van Koen ;-) een eerste verslagje

Dinsdagmiddag rond 14u in font aangekomen. Het was wisselvallig weer dus koos ik voor Elephant wat niet ver van de camping ligt. Er lag nog een project genaamd Absurdomanie 7a (de naam zegt het zelf). De vorige keer dat ik erin gewerkt had,vond ik het een bombastische route. Zwaar bij nemen en daarna een verre pas. Een héle namiddag heb ik eraan gespendeerd en was niet van plan om naar de camping te gaan zonder de boulder te toppen! Uiteindelijk rond 18u de ultieme poging....en ja!!!! Wat een zalig gevoel een boulder afwerken die je ervoor niet kon en bestempelde als bombastisch lastig!! Spijtig geen filmpje of foto's.
Daarna de traversé patte d'Eph, alles lukt op een zanderige pas na. Om af te sluiten en de mental wat te trainen een routje op La dalle de polly. Met een ei in mijn broek!

Het woensdagprogramma: Apremont, crazy horse eens proberen. Blijkbaar nog niets voor mij, kan de eerste pas maken maar dan hang ik daar.... Na wat rondlopen loop ik op attaque des aplats 7A. Het enige dat ik erover kwijt wil: Wa een pokke route! Amaai m'n frak!

De dag erna was Rocher fin aan de beurt: Les Serbes 7A+ (7b) en Chevalier Errant 7b. Bij Les Serbes kom ik dicht in de buurt maar toch niet helemaal. Misschien de methode van de filmpjes eens proberen. In Chevalier Errant heb ik het dak uitgewerkt, nu nog het rechte stuk en..... Rocher Fin, je krijgt nog meerdere bezoekjes van mij! Er ligt nog een harde boulder Boule de Gnôme 7a (6c+) en nog een mooie traversé Vue Basse 7a te wachten.

Vrijdag = rustdag

Zaterdag met de bleau vrienden afgesproken om naar Bois Rond te gaan. Terug hetzelfde scenario als absurdomanie maar spijtig snif snif het is voor de volgende keer. Het grote voordeel is dat ik zoveel mogelijk filmde zodat mijn pogingen niet voor niets zijn. De hele route staat op film, al is het in twee delen. De naam: La Fausse Quille 6c (6c+). Het staat amper 6C en toch zo zwaar voor dit niveau.

Zondag naar Roche d'Hercule op aanraden van Stef. Ik had het filmpje gezien van Paul in een mooi dakje en daar wou ik heen. De twee routes zijn Rince-Mi en Rince doigt. Na de eerste route afgewerkt te hebben kregen we bezoek van Nele, Erik en Kobe. Na het uitwerken van de routes keren we moe en voldaan naar de camping.

Waar mij nog één dag rest om Close Contact uit te proberen. Dankzij een tip van Nele zit ik er héél dichtbij. Je kan deze op twee manieren klimmen en Nele haar methode voelt haalbaarder dan de andere. Later als ik groot en sterk ben zal ik beide methoden klimmen. haha

Terug en weer weg

2009-08-10T12:48:00.000+02:00

We zijn nog maar juist terug en zijn alweer vertrokken! Zo moet da zijn! Dinsdag vertrek ik samen met vrienden van klimzaal bleau naar Font voor onbepaalde tijd (tot wanneer het teveel regent dus)

Je zal dus eventjes geduld moeten hebben voor het verslagje van de voorbije trip. Je kan wel al naar een filmpje kijken dankzij Robby. http://www.youtube.com/watch?v=TSivg4UAu9s

Vertrek

2009-07-17T16:39:00.000+02:00

Vanavond start de bouldertrip van drie weken. Yoehoe

Een kort bezoekje aan de Eifel

2009-07-16T12:03:00.001+02:00

Een telefoontje, een ja- antwoord en we zijn vertrokken voor vier dagen naar de Eifel. De eerste dag hebben we een bezoekje gebracht aan de tweede sector "Kruzifix" in Glees. De rots is vulkanis en heel ruw. In de topo is vermeld dat sommige gebieden in het zonnetje liggen, in de zomer is dit niet het geval. Door het bladerdek komt maar weinig zon. Waardoor het nodig is om de routes op voorhand te kuisen

De tweede dag een bezoekje aan Koblenz wegens regen en avond-boulderen in de sector "bleausard". De route bleausard geprobeerd maar mijn arm was juist te kort om de rand te kunnen nemen. pfff

De dag erna naar Kottenheim, veel zoeken weinig gevonden dat de moeite was.

De beste en laatste dag naar sector drie "Romani ite donum". De mooiste sector, alle boulders liggen meer gegroepeerd en er liggen enkele mooie lijnen.

De nodige blik om dynamisch naar een pijnlijke greep te gaan.

Besluit: Glees en omstreken is een mooi uitstapje voor een weekend. Het is te klein voor langere periode en het moet echt droog zijn. 's nachts regenen wil zeggen dat je moet wachten tot na de middag om te kunnen klimmen.